چی شد چادری شدم

کتاب چی شد چادری شدم

دسترسی: موجود در انبار

۷,۰۰۰ تومان

کتاب چی شد چادری شدم خاطراتی است که اعضای وبلاگ «من و چادرم، خاطره ها» برای این وبلاگ ارسال کرده اند که خانم آلیا نراقی، مدیر این وبلاگ این خاطرات را به صورت کتاب منتشر کرده اند در ذیل گفتگوی سایت خبری رجانیوز در مورد این کتاب را ذکر کرده ام

شایان ذکر است این گفتگو مربوط به سال ۱۳۹۱ می باشد و از آن روز تاکنون(فروردین ۱۳۹۵) خاطرات این وبلاگ به ۳۵۰ عدد رسیده و پنچ سری تاکنون این کتاب چاپ شده است.

                                 ——————————————————————————————————————————————————–

“من اینگونه چادری شدم”؛ ماجرای وبلاگی است که کتاب شد

کار فرهنگی برای بعضی ها بهانه ای است تا با آن جلوی هر کار دیگری در حوزه عفاف و حجاب را بگیرند و نق بزنند، و برای برخی دیگر عرصه جهاد و مبارزه است. عرصه ای که باید از امکانات کوچک و بزرگ استفاده کرد و به هر مقدار که می توان این بار بر زمین مانده را برداشت. وبلاگ «من و چادرم، خاطره ها» یکی از همین کارهاست. خانم آلیا نراقی با راه انداختن وبلاگی جمع و جور خاطرات افراد مختلف درباره چرایی چادری شدنشان را جمع و منتشر کرده است. این خاطرات تبدیل به نمایشگاه پوستر هم شده است و حتی به صورت کتاب هم به دست مخاطبان رسیده است. خواندن جزئیات این تجربه و جهاد فرهنگی در حال و هوایی که بحث از حجاب و عفاف در میان دعواهای سیاسی گم شده است، حسابی حال آدم را جا می آورد. گفتگوی رجانیوز با مدیر این وبلاگ را بخوانید:

http://zolahd.persiangig.com/namayeshgah-chador/29.jpg

ایده این کار چطور در ذهنتان شکل گرفت؟

وبلاگ از ۳۰ شهرویر ۹۰ راه اندازی شد. من چند سال قبل خاطره چادری شدن خودم را در وبلاگم گذاشتم که به شدت از ان استقبال شد و سایتهای مختلف بازنشرش دادند. نظرات جالبی برای این خاطره درج شد که می گفتند ما هم تردیدهایی از همین جنس داشتیم که با خواندن این خاطره تردیدهایمان برطرف شد. اونجا بود که به ذهن من رسید ای کاش می شد که هر کس خاطره چادری شدن خودش را بنویسد تا اگر کسی همان تردیدها و مباحث را دارد بتواند استفاده کند. اینطوری بود که ایده وبلاگی برای جمع آوری خاطرات چادری‌ها در ذهنم شکل گرفت و کار را شروع کردیم.

چرا روی چادر تاکید داشتید؟ برخی افراد معتقدند که تبلیغ چادر باعث میشود تا دایره حجاب تنگتر شود و افراد بیشتری از این محدوده خارج شوند. این افراد تاکید دارند که روی حجاب تبلیغ شود و چادر بعنو.ان نماد حجاب مطرح نباشد. شما چرا اینکار را نکردید؟

اول این نکته را عرض کنم که ما در این طرح افراد غیر چادری را از دایره حجاب خارج نکردیم و همیشه این را مطرح کرده ایم که حجاب در دیدن ما کاملا محدوده مشخصی دارد که هر کس به هر طریقی آن را رعایت کند خدا می پذیرد. ولی در عین حال تاکید ما بر حجاب برتر است چرا که  همانطور که دشمنان ما این نماد را هدف گرفته اند، اگر ما هم به تبلیغ این حجاب برتر بپردازیم اولاً  اشتیاق به این حجاب برتر افزایش پیدا می کند. ثانیا اگر کسی ذهنیت بدی که نسبت به چادر بر اثر تبلیغات منفی پیدا کرده است را از دست بدهد حتی اگر خودش چادر را هم انتخاب نکند، باز هم حجاب خودش برایش ارزشمندتر می شود و نبود آن ذهنیت منفی باعث میشود تا بر اثر فضاهای خاص یا القائات دیگران به راحتی از حجابش نگذرد و کوتاه نیاید و حتی بتواند از آن دفاع یا ان را تبلیغ هم بکند. ما حتی یک بحث چی شد محجبه شدم را هم در کنار این طرح داریم. اما ما در تلاش هستیم که حجاب خوبتر را در کنار حجاب خوب تبلیغ کنیم.

http://zolahd.persiangig.com/namayeshgah-chador/26.jpg

در این مدت تشویق خاصی هم از فعالیت شما صورت گرفته است؟ مسئولین حمایت کرده اند برای گسترش کار؟

اولین بار در جشنواره بین المللی تولیدات رسانه ای عفاف و حجاب شرکت کردم که این وبلاگ آنجا رتبه سوم را آورد. در جشنواره های مختلفی هم که شرکت کردم همیشه وبلاگ رتبه آورده است، مثل در جشنواره حضرت علی اکبر(ع). اما مشکل اینجاست که در این جشنواره ها تجلیلی از یک کار نهایت چیزی است که اتفاق می افتد. در حالی که مثلا خود من بیشتر از اینکه به فکر تقدیرنامه و هدیه باشم امیدوارم که این طرحها به واسطه این جشنواره ها شناخته و حمایت شوند. اما خب متاسفانه مسئولین به همان تقدیرها بسنده می کنند در حالی که هر دفعه هم قول می دهند که ما قرار است از این طرح ها استفاده کنیم ولی تا حالا این اتفاق نیفتاده است.

بین این ۱۶۷ خاطره قشنگترینش کدام است؟

من تک تک این خاطره ها را خیلی دوست دارم. با بعضی خاطره ها حتی نشستم و گریه کردم. خواندن خاطره کسانی که خیلی به سختی و با اذیت های مختلف این راه را انتخاب کردند خیلی تاثیرگزار است. مثلا خاطره ای بود از یک دختر خانمی که برای حجابش حتی از سمت خانواده کتک هم میخورد و آنها نمی توانستند باحجاب بودن ایشان را تحمل کنند. نکته اینجا بود که این فرد کسی بود که در عین حال هم به شدت مقید بود که احترام پدر و مادرش را نگه دارد. خب خواندن این خاطره ها حتما تاثیرگزار است.

یک کم در مورد روند دریافت و انتشار خاطره ها توضیح دهید.

در فراخوان ما، خاطره ها گزینش می شوند. ما وقتی خاطره ای دستمان می رسد خودمان را جای دقیق ترین و شکاکترین مخاطبمان می گذاریم و سعی میکنیم تا سوالهایی که ممکن است با خواندن این خاطره در ذهن او ایجاد شود را حدس بزنیم. حتی ممکن است خاطره ها از نظر نگارشی بازنویسی شوند. خاطره هایی که حذف می شوند غالبا به این دلیل است که فرستنده ایمیل یا نشانی از خود نگذاشته است تا ما با او ارتباط بگیریم و نقاط مبهم خاطره را مرتفع کنیم.

http://zolahd.persiangig.com/namayeshgah-chador/13.jpg

تا حالا دو محصول جانبی هم از کنار این طرح بوجود آمده است؛ نمایشگاه پوستر و کتاب. کمی در مورد اینها هم بفرمایید.

یک مقدار که از افتتاح وبلاگ گذشت یک نفر ایمیل فرستاد و اجازه خواست که از این خاطره ها نمایشگاه پوستر برگزار کنند. من چون دغدغه اصلی‌ام رسیدن این خاطره ها به دست مخاطبین بود خیلی استقبال کردم. حتی خاطره ها را به یک کارشناس مذهبی هم نشان دادم تا اگر نقصی وجود داشته باشد یا نکته انحرافی دیده می شود که از چشم بنده دور مانده اصلاح شود. با آنکه خیلی طول کشید تا آن کارشناس مذهبی جواب دهد ولی منتظر ماندیم و کار را انجام ندادیم.این نمایشگاه در قم بجنورد و خود تهران به نمایش درآمد ولی چون اطلاع رسانی ما خیلی دقیق نیست اطلاعات بیشتری ندارم.

و کتاب چطور؟

وقتی کار را شروع کردم واقعا حتی به ذهنم هم خطور نمی کرد که این کار بتواند کتاب شود. ۲۹ تا خاطره که در وبلاگ منتشر شد، ایمیلی به من رسید که خانمی نوشته بودند من با خواندن همین چند خاطره تردیدهایم برطرف شد و حجاب برتر را انتخاب کردم. این در حالی بود که هنگام شروع کار من حتی تصور این تاثیرگذاری سریع را هم نداشتم و فکر میکردم حالا ممکن است خواندن اینها در ذهن مخاطب بماند و یکجایی و در بزنگاه‌هایی به کمکش بیاید. از این دست ایمیل ها خیلی رسید. در همین مسیر هم کسانی ایمیل می زدند و پیشنهاد چاپ کتاب می دادند و حتی می گفتند اگر شما مشکل مالی دارید ما حاضریم کمک کنیم و خودمان پول جمع کنیم تا اینکار انجام شود. من خیلی تحت تاثیر گرفتم و به من عذاب وجدان دست داد که ظاهرا بقیه از من دغدغه مندترند و من دارم کوتاهی می‌کنم.

بالاخره تصمیم گرفتیم که کتاب چی شد چادری شدم را منتشر کنیم. اما بی تجربگی ما باعث شد تا کار خیلی طول بکشد و حتی مجبور شدیم ناشرمان را عوض کنیم. ما فکر می‌کردیم فضای مجازی با فضای نشر مثل هم هستند اما واقعا تفاوتهای زیادی وجود داشت. چند بار هم تا مرز دلسرد شدن و کنار گذاشتن کار هم پیش رفتیم اما به هر حال با همه مشکلات این کتاب فروردین امسال بیرون آمد و به نمایشگاه کتاب هم رسید.

چاپ بعدی کتاب “چی شد چادری شدم” کی بیرون می آید؟

این کتاب با سرمایه گذاری افراد خیری به چاپ رسید که به صورت حرفه ای در کار نشر نیستند و فقط خواستند که به نوعی کمک کنند تا این کار انجام شود. به همین دلیل ما امکان چاپ مجدد نداریم تا اینکه همه چاپ اول تمام شود و بعد ببینیم چه کار می شود کرد. ما برای اینکه کتاب بیشتر به دست مخاطب برسد قیمت آنرا خیلی پایین تر از عرف بازار قرار دادیم که همین هم باعث شد تا بگویند برای سیستم توزیع نمی صرفد که آنرا توزیع کند و از این مباحث. به همین دلیل هم الان تنها راه توزیع کتاب همین وبلاگ و به قولی توزیع پارتیزانی است تا کسانی که تمایل دارند کتاب را با پست تحویل بگیرند.

حتی در نمایشگاه هم تعداد کمی آمد و زود تمام شد چون ناشر ما خیلی فکر نمی‌کرد که این کتاب با استقبال روبرو شود. البته فکر مبکنم سختی کار همین چاپ اول بود و انشاالله در چاپ های بعدی کتاب راه خودش را باز می کند.

چه تجربه ای در طول این کار پیدا کردید و الان نگاهتان به بحث ترویج حجاب و عفاف چیست؟

یک مشکلی که در بحث حجاب و عفاف وجود دارد این است که هر وقت این موضوع مطرح می‌شود، همه نگاهها می رود به سمت افراد خیلی بدحجاب. در حالی که ما در این طرح به افراد مذهبی فکر کردیم. منظورم از مذهبی کسانی است که حتی کمی با ائمه اطهار(علیهم السلام) احساس دلبستگی می کنند و ارادتی به امام زمان(عج) دارد. به نظر من ما باید افراد مذهبی را تقویت کنیم تا وقتی وارد فضایی شدند تحت تاثیر قرار نگیرند و حتی منشا اثر باشند. اما اکثر مسئولین ما بیشترین نگاه و تلاششون متوجه افراد خیلی بدحجاب است و کمتر هم نتیجه می‌گیرند چون این افراد واقعا به هیچ صراطی مستقیم نیستند. در حالی که وقتی یک وبلاگ ساده توانسته است اینطور جواب دهد حتما با امکانات و تلاش بیشتر و وسیعتر می توان بیشتر نتیجه گرفت. ما باید توجه کنیم که حفظ فرزندان خود ما خیلی مهمتر است.

برنامه ای برای آینده وبلاگ دارید؟ تغییراتی در کار ایجاد خواهید کرد؟

یکی از کارهایی که ما در حال انجام آن هستیم دسته بندی خاطره هاست. اینکه مثلا کسی که خانواده مذهبی نداشت چطور محجبه شد؛ یا اینکه کسی که در سنین کودکی محجبه شده بود چطور در سنین بالا این دلایل برایش تکمیل شد و چادری ماند و از این قبیل. تلاش داریم که دسته بندی داشته باشیم که چه دلایلی بیشتر موجب چادری شدن افراد شده است. مثلا به هیچ وجه نمی توان «شهدا» را در این دسته بندی نادیده گرفت. کسانی که با این انگیزه چادری شده اند خیلی از مسایل برایشان به راحتی حل شده است. بحث راهیان نور بیشترین دلیل بوده است که ما در بررسی هایمان به آن رسیده ایم. خیلی ها حتی اگر نه همان سال بلکه مثلا دو سال بعد هم چادری شده اند گفتند که جرقه چادری شدن ما در همان راهیان نور دو سال پیش خورده شد. بحث مهدویت و اینکه ما یک امام زمانی داریم که همین الان ناظر به ما است یکی دیگر از دلایل بوده است. اینکه من با چادرم موجب رضایت و کمک ایشان هستم در خیلی از خاطره ها آمده است.

با توجه به این بحث اهمیت راهیان نور و فضای مساعد آنجا که گفتید، تلاشی برای توزیع کتاب “چی شد چادری شدم”در راهیان نور شده است؟

اصلا من مد نظرم بود که کتاب “چی شد چادری شدم”  به راهیان نور پارسال برسد اما همان مشکلاتی که گفتم مانع شد. حالا اگر در راهیان نور امسال استقبال شود و مسئولان راهیان نور از این کتاب استقبال کنند حتما خوشحال می شویم.

در آخر اگر نکته ای هست بفرمایید:

به نظر من چیزی که باعث شده است تا این کار به اندازه خودش مطرح و شناخته شود، کمک همسنگران مجازی ما بوده است. کسانی که خودشان اقدام به بازنشر مطالب می کردند و در سایتهای مختلف این کار را معرفی می کردند. مثلا سایت عمارنامه خیلی کمک کرد. گاهی وقت ها بعضی ها چنان مخلصانه کار را کمک می کنند که من فکر می‌کنم آنها بیشتر از ما در این کار سهم دارند. البته برخی سایتها و خبرگزاری های مهم هستند که در بخش وبلاگستانشان هم اصلا توجهی به این کار ندارند. حتما پشتیبانی بچه های مذهبی از هم می تواند خیلی به گسترش کارهای جهادی اینچنینی کمک کند.

این هم اولین خاطره ای که در این وبلاگ منتشر شده است:

نه اینکه از چادر بدم می آمد ها نه! اصلا! تا جاییکه یادم می یاد هیچ وقت بی حجاب یا بدحجاب نبودم. روی روسری ام از بچگی خیلی حساسیت داشتم اما چادر؟ به نظرم دست و پاگیر می آمد می گفتم نمی تونم جمع و جورش کنم روسری یا مقنعه رو می کشه عقب و بیشتر موهام می یاد بیرون. اصلا مگه الان پوشش من چه عیبی داره و از این حرفها. البته بعضی اوقات خاص مثل وقتی می رفتیم زیارت چادر سرم بود اما برای همیشه خب نه.
یادم می یاد دبیرستان مدرسه ای که ما می رفتیم تا سال قبلش چادر اجباری بود اون سال هم که ما رفتیم بهمون نگفتن الزام چادر برداشته شده مدرسه ی نمونه بود و نمی شد از خیرش گذشت اجبارا چادر سرم کردم یه مدت که گذشت متوجه شدیم دیگه الزامی نیست از اولین کسانی بودم که چادر رو برداشتم. مگه حجاب من چه عیبی داشت خب؟!

حتی اینکه  بابا غیر مستقیم موقع نگاه کردن به تلویزیون با دیدن یه دختر چادری می گفت چقدر چادر برای یک دختر وقار می یاره هم منو چادری نکرد. من که حجابم مشکل نداشت چرا باید خودم رو به دردسر می انداختم سخته جمع و جور کردنش خب تازه مردم و این آدمایی که به خاطر روسری هم به آدم می گفتند حزب اللهی که در زبان اونا معادل امل بود چی؟ حالا چادر که واجب نیست آدم به خاطرش با ملت دربیفته منم حجابم عیبی نداره خب!

خلاصه به نظرم چادر هم مثل خمس، مثل نماز، مثل هرچیزی  که آدم باید فقط به خاطر معشوقش انجام بده ظاهر سختی داره و حلاوتش رو تا وقتی انجام ندی نمی تونی بفهمی حتی وقتی به زور قانون و فشار خانوادهچادر سرت کنی هم نمی فهمی باید فقط به خاطر او به قصد قربت او این کارها رو انجام بدی تا بفهمی تا حالا خودت رو از چه موهبتی محروم کردی.

اما می دونید برای من از کجا شروع شد؟ خیلی ساده این اتفاق افتاد:

یک اردوی سه روزه بود به مشهد مقدس. اینقدر این مدت کم بود که آدم دلش نمی آمد به جز حرم مطهر امام رئوفش جای دیگه ای بره. از خونه که بیرون می آمدیم صاف می رفتیم حرم و از حرم صاف می آمدیم خونه و به همین دلیل من اون سه روز دائم چادر سرم بود. خب من دوست نداشتم دقیقا  جلوی در حرم چادر سرم کنم آخه آدم از لحظه ای که پاشو از در خونه به سمت حرم مقدس بیرون می زاره انگار مورد توجه امام رضاست.

برگشتیم به شهرمون؛ چادرم رو تا کردم و صاف گذاشتم تو کشو برای زیارت دفعه ی بعد. اولین باری که می خواستم از خونه برم بیرون آماده شده بودم داشتم از پله ها می رفتم پایین تو همین فاصله از خودم پرسیدم تو مشهد برای چی چادر سرت می کردی؟ و به خودم جواب دادم: به حرمت امام رضا(ع). یکدفعه از خودم پرسیدم خب اینجا هم شهر امام زمانه اینجا هم مورد توجه امام زمان هستی، آقا داره تو رو می بینه، چطوری می خوای بری توی خیابون وقتی امام زمان داره تو رو می بینه؟

رسیده بودم به در خونه؛ در رو باز نکردم، برگشتم تو اتاقم. چادرم رو برداشتم… و چادری شدم برای همیشه. برای همیشه به حرمت امام زمان(عج).

من عاشق چادرم هستم  اینم تاج بندگی منه برای خدا و نشونه ی حرمتی که برای آخرین حجتش دارم. و شاهدی که هر لحظه بهم یادآوری می کنه الان جلوی چشم امام زمانت هستی.

پ. ن.

۱٫ شاید براتون جالب باشه هیچ کدوم از دوستان و آشنایان و فامیل هیچ عکس العمل سختی نشون نداند شایدم نشون داند ولی حتی اونقدر مهم نبود که الان یادم مونده باشه.

۲٫ شاید این از مکرهای شیطانه که آدم رو از بهترین ها محروم می کنه با تهدید و ترس از واکنش دیگران وگرنه واقعا واکنش دیگران چقدر اهمیت داره وقتی آدم به درستی کارش مطمئنه؟

Additional Information

تعداد صفحه

256

نوبت چاپ

پنجم

1 review for کتاب چی شد چادری شدم

  1. امتیاز 5 از 5

    دست شما درد نکند خیلی ممنون
    ان شاءاله بتوانید این گونه کتاب ها را به نسل جوان بهتر معرفی کنید.

دیدگاه خود را بنویسید